Hoofdstuk 14~Aan alles komt een einde...

Inmiddels schrijft Lisa dit hoofdstuk...

Er zat ook een envelop voor haar tussen, ze opende het en las hem door, ze bleef stokstijf staan...

Jij wilt je kind, ik wil geld. Kom morgen om precies 11:30 naar het 'trouw' strand... vraag je mamsie maar.
Neem 10.000 eurie mee, anders geen deal.

Ik rende meteen naar boven, mama schrok nogal. Mijn portret dat ze had gemaakt was af, maar daar had ik helemaal geen oog voor. Gelukkig kwam mama niet naar me toe, waarschijnlijk wist ze dat als ik het zou willen vertellen ik het wel zelf zou doen. 

's Nachts had ik geld verzameld, het voelde niet goed om te 'stelen' van mijn eigen familie, maar ik moest wel, anders zou Sander mijn zoon nooit teruggeven, dat wist ik zeker.

De volgende dag was aangebroken en ik was al weg voordat er iemand wakker was, ik wilde niet dat ze het door zouden hebben en me zouden stoppen, ik moest en zal vandaag mijn zoon weer in mijn armen sluiten. Eenmaal op het strand aangekomen was er nog niemand, maar het duurde niet lang toen Sander kwam, met Ryan. Ik gaf hem de envelop met het geld en Sander gaf mij Ryan, er kwamen niet veel woorden aan te pas. Gelukkig ging alles goed en ging Sander meteen weer weg, ik had mijn zoontje weer terug.

Thuis had ik natuurlijk wel wat uit te leggen, toen ik vertelde van het geld werd Dean heel boos. 'Hoe kun je nou al dat geld aan die man geven! Had het aan de politie toegelaten!' gelukkig had mama er wel begrip voor, zei wist ook hoe het is om moeder te zijn en Dean heeft niet eens een kind.'Dean, hou op! Je maakt haar helemaal overstuur!!!' mama pakt mij en Ryan vast en Dean liep geïrriteerd weg en ging buiten roken, BAH!

Het ging ook steeds slechter tussen mama en Dean. Ze kregen steeds meer ruzie en toen was het zover, Dean ging weg, om eerlijk te zijn vond ik het niet eens zo erg, ik geloofde niet echt dat ze bij elkaar zouden blijven tot de dood, ik had gelijk.

Tijdens het eten begon mama ineens over iets... tja, hoe meot ik dat zeggen. Ze begon over verhuizen, ze zei dat we al zoveel hadden meegemaakt in dit huis en ze er eigenlijk niet zo fijn meer bij voelde. Ze wilde graag naar een rustigere stad verhuizen en ze had al iets gezien. Ze had een prachtig huid in Appaloosa Plains. Een rustig, boeren stadje. We hebben het huis heel vaak bekeken, en besloten om er naartoe te gaan, het was wel 4 uur rijden, maar wat was het mooi! We wisten al gelijk: dit wordt ons nieuwe huis. Jace ging ook mee naar Appaloosa Plains, maar dan in een ander huis. Hij vond het tijd om op zichzelf te wonen en dat was het inderdaad. 

Toen was alles eindelijk ingepakt en konden we gaan, we vertrokken heel vroeg in de ochtend, het was nog donker. 

 Ik zal je gelijk even een rondleiding geven, als je binnenkomt, kom je meteen in de woonkamer, vanuit daar kun je naar de keuken en de... hoe zal ik het noemen, sportkamer?!. Vanuit de woonkamer kun je ook naar de wc en de trap.

 Vanuit de keuken kun je ook naar de eetkamer, een serre. Die vind ik wel heel mooi, door al die ramen is het er heel licht en het is een heerlijke plek om te zijn.
Dan naar buiten, in de eetkamer zit een deur die leid naar het terras. Ook is er een heel mooi zwembad, bubbelbad en een speeltuin. Daar waren de jongen heel blij mee, ik denk dat Ryan het ook heel leuk  gaat vinden.

Natuurlijk kon er ook geen nieuwe outfit ontbreken. Ik heb nu ook een bril, geen grote sterkte, maar het is wel fijn, ik zie alles net iets beter. Thuis ging iedereen wat voor zichzelf doen, het huis een beetje verkennen. Het was heel relaxed en de sfeer was heel goed in huis.

Een paar weken later had iedereen zijn plekje gevonden in het huis, zelfs de katten, en het was tijd voor het eerste feestje. Ik was namelijk jarig. Mama had het hele huis versierd met ballonnen en Jace was er ook. Ik was wel blij, ik was eindelijk een volwassene. Hopelijk l. zou ik nu niet meer raar worden aangekeken door mensen, omdat ik met  Ryan loop.
Ook heb ik wat minder leuk nieuws, ik ga niet door met het dagboek. We hebben met z'n allen al zoveel meegemaakt en ik wil wat rust in mijn leven, mama vond het heel erg jammer maar begreep me ook wel.

Ik heb met veel plezier aan dit dagboek geschreven en ik hoop dat jullie het ook leuk vonden, maar  ik vind het echt tijd voor iets anders. Ik ga dus wel beginnen met een nieuw dagboek, als je ideeën hebt, graag!
Joelle(nina)