Hoofdstuk 7~Van ramp tot hel.

Hij kwam steeds dichterbij en dichterbij, ik sloot mijn ogen en... Het voelde niet goed, ik deinsde achteruit. 'Sorry, het spijt me echt heel erg!' de tranen kwamen in mijn ogen. 'Geeft niet, als jij er nog niet klaar voor bent dan wachten we toch?!' Rajan streelde mijn wang en liep weg.
Ik stond daar wel 4 minuten totdat er een aardige vrouw naar mij toeliep en zei: 'Ach kind, gaat het wel, je staat hier al zo lang voor je uit te staren.' ik schrok wakker, ik was zo diep in gedachten. 'Oh, ja hoor mevrouw. Ik ga al naar huis... bedankt!' voor de vrouw nog iets kon zeggen liep ik weg.

'Hey Stacey, kom naast me zitten.' Wat? Was dat nou echt Sander die dat zei? Ik herkende hem niet meer terug van de laatste tijd. Ik deed wat hij vroeg en kwam naast hem op de bank zitten. 'Wat is er Sander?' En toen begon het verhaal. Sander zei dat hij het met mij eens was en dat hij van de coke af moest. Hij vertelde dat hij zichzelf had ingeschreven bij een verslavingskliniek in Sunset Valley. 'Daar helemaal?! Daar moet je met het vliegtuig naartoe gek, zo kan ik nooit bij je langs komen.' Sander vertelde dat daar de beste plek was om van coke af te blijven.
 *DING DONG. Sander deed open en daar stond Gabrielle Arias, een medewerker van de kliniek in Sunset Valley, ze kwam Sander ophalen om naar de kliniek te gaan. Sander had al zijn spullen kennelijk al gepakt en ging al heel snel weg...
Toen Sander echt weg was moest ik aan Levi denken, oh nee! Nu moet Levi zijn vader missen, of naja... Nee Stacey, daar moet je niet aan denken! Snel ging ik naar Levi toe, Sander had heml in de schommel gedaan, maar die was inmiddels gestopt. 'Ach arme vent van me.' ik pakte Levi op en knuffelde hem.

Nadat ik Levi zijn flesje had gegeven en in bad had gedaan ben ik nog even gaan schilderen. Verdriet is de beste inspiratie voor schilders he?! Nou... mij gaf het nu even geen inspiratie, want ik was echt inspiratieloos! Volgensmij heb ik wel 3 doeken verpest. Ik heb de halve nacht door geschilderd totdat ik toch echt naar bed moest. Ik heb alleen mijn pyjama aangedaan en ben zo in bed gaan liggen, alleen.

Die week daarna leek maar niet voorbij te gaan, het enige wat ik heb gedaan is Levi verzorgen en schilderen. Natuurlijk was het goed dat Sander uit zichzelf naar de kliniek is gegaan, maar ook voelde het totaal niet goed; waarom moest het nou zo gaan en waarom moest Sander nou die troep gebruiken? Ik probeerde die 2de gedachte uit m'n hoofd te zetten, maar hoe meer ik het probeerde, hoe meer ik eraan moest denken.

Opeens kwam het in mij op om eens langs Rajan te gaan, hij woont naast mij dus dat was geen probleem.

Snel belde ik de babysitter en ging naar Rajan, toen ik daar aankwam voelde het al meteen goed. Er was zo'n fijne sfeer in z'n huis. 'Zullen we even naar het park gaan Stacey?' het was een hele onverwachte vraag, maar het leek mij een goed idee. Het zomerfestival was in de stad dus we konden ons daar zeker vermaken!

We waren het park beide al snel zat dus gingen we maar weer snel naar huis. Rajan is echt heel romantisch, wauw, het ging ineens zo snel. Het ene moment stonden we nog in het park te kletsen en het andere moment stonden we te zoenen in zijn keuken en ja... even later ben ik met hem naar bed geweest, het was zo spannend. Ik heb geen moment aan Sander gedacht en nee, ik heb ook totaal geen spijt van dat ik het heb gedaan. Eigenlijk is het zelfs Sanders schuld, als hij niet van die troep gebruikte dan was ik ook nooit met Rajan gegaan. Hij is ook zo lief.

Nadat we 'klaar' waren zag ik dat het inmiddels al bijna half drie was. 'Oh, shit man!' ik stapte snel uit bed en trok zo snel mogelijk mijn kleren aan. 'Wat is er liefje?' Rajan schrok enorm. 'De babysitter blijft tot half drie, ik moet nu wel naar huis.''Haha, gelukkig, ik dacht even dat je, je nu pas besefte wat er was gebeurd en er spijt van zou hebben.''Spijt van jou?!' snel gaf ik Rajan een kus en ging naar huis, gelukkig nog op tijd.

Levi had net zijn flesje gehad en lag in bed. Ik ging gelijk maar weer schilderen. Het schilderen ging een stuk soepeler omdat ik mijzelf ook beter vond voelen. 

Opeens ging de deur open, ik hoorde het niet eens omdat ik zo bezig was met mijn schilderij. Pas toen de deur dicht ging hoorde ik het. Ik draaide me om, slaakte een gil van schrik en liet mijn kwast vallen. 'Whhhhwaat doe jij hier Sander??!!!' Sander stond met een grijs voor mij en zei 'Ik kom ophalen wat van mij is; Levi.'

Hoofdstuk 6~Van sprookje tot ramp.

Neee, waarom moest Sander nou coke snuiven? Waarom, waarom WAAROM?!!! Het gevoel wat ik steeds had klopte dus, het waren geen hormonen, nee het was Sander die stiekem steeds snoof. Wat moest ik nou doen? Nu pas hoorde ik dat Levi aan het huilen was. Door dat coke-gedoe was ik de tijd vergeten en voor Levi is het al lang etenstijd. Snel liep ik naar Levi om hem een flesje te geven en met hem te knuffelen. Hij is nog zo jong, maar ik had al het gevoel dat hij mij troostte, bij Levi voel ik mij het allerbest op dit moment, hij is zo lief en onschuldig. 

Ik legde Levi weer in z'n wiegje en ik ging buiten op het balkon zitten en liet me helemaal meevaren door de golven. Na een tijd besloot ik om afleiding te zoeken en dat deed ik door samen met Levi naar de stad te gaan. Levi vond het geweldig in de buggy, heerlijk genieten van het uitzicht en alle nieuwe dingen en winkels in de stad. Ik was toch al in de stad dus nam ik gelijk die nieuwste multi tap 6000 mee, die stond al heel lang op mijn verlanglijstje. Thuis heb ik er gelijk een paar boeken opgezet en ben een kookboek gaan lezen, aangezien het koken de vorige keer iets minder goed ging (aangebrand :$) nu ik eenmaal het boek heb gelezen gaat het denk ik beter, het is eigenlijk niet zo moeilijk, maar ik was gewoon een paar kleine dingetjes vergeten.

*DING DONG. Ik schrok wakker, ik was in slaap gevallen, maar dat was van korte duur omdat er iemand voor de deur stond. Half wakker deed ik de deur open. 'Hallo, bent u mevrouw van Hoorn?' Er stond een vriendelijke postbezorger voor de deur en ik antwoordde ja. 'Dan heb ik hier een bestelling van de IKEA, als u dan even hier wilt tekenen zet ik het bij u binnen en zet alles in elkaar. Gelukkig hadden we van tevoren al aangegeven dat we het door iemand anders in elkaar wilde laten zetten, want nu Sander er niet was had ik het anders alsnog niet kunnen gebruiken. 

De man was weg en nu kon ik EINDELIJK Levi op een normale manier verschonen en in bad doen. Dat laatste heb ik maar gelijk gedaan, want dat was wel nodig. Daarna zette ik Levi in zijn nieuwe schommel, hij vond het helemaal geweldig dus ging ik even naar mijn ezel om een schilderij te maken, eigenlijk lijkt het schilderij niks met de situatie van nu te maken hebben, maar eigenlijk wel. Het is een vuurtoren die zegt: Pas op voor Sander! Ja, dat ga ik zeker doen. 

Toen de schommel klaar was sliep Levi al bijna, ik heb hem nog even verschoont (ging een stuk makkelijker zeg) en hem in zijn wiegje gelegd. Zelf ging ik ook maar slapen, want ik was wel moe inmiddels en het leek er niet op dat Sander vannacht nog thuis zou komen dus zou ik er een stuk meer uit moeten voor Levi. 

Die nacht heb ik zo raar gedroomd, ik droomde dat alles uit de hand liep en Sander en ik zouden scheiden, brrrr... Niet echt de beste droom laat maar zeggen. Gelukkig was Levi (ook) heel moe en hoefde ik er maar 2 keer uit. De nieuwe babyfoon (van de IKEA :)) is ook heel handig, ik kan veel beter horen of Levi nou echt huilt of niet. 

Die ochtend waagde ik het maar weer eens, ik ging pannenkoeken maken. Het was een hele schaal vol, en ja, ik kon mij niet echt beheersen en vrat al mijn emoties weg. (ben overemotioneel he) En zo zag de schaal met pannenkoeken eruit na mijn vreetpartij. Je kon nu ook goed zien dat mijn oude, slanke figuur, door de zwangerschap en waarschijnlijk de pannenkoeken verleden tijd was. De zwangerschap was al wel weer een tijd geleden en er gaat echt niet nog meer af :( 

Ik ruimde alle borden (wow wat waren het veel borden zeg) op en haalde Levi uit bed en gaf hem zijn flesje. Lekker he mannetje. We hebben samen wat gespeeld en Levi werd al snel weer moe dus legde ik hem weer in zijn wiegje. Ik vond het weer eens tijd om iets leuks te doen dus ik pakte de jetski en ben even wat gaan varen. Wat was dat heerlijk zeg, het frisse briesje door mijn haren, de felle zon in mijn nek en het water dat om me heen spatte, dit deed me goed!

Maar de ontspanning was van korte duur want toen ik binnenkwam zat Sander doodnormaal tv te kijken. Ik stapte op hem af en deed gelijk de tv uit. 'He wat doe je man!' Sander werd al gelijk boos, hij had waarschijnlijk gisteravond gesnoven en dat was nu uitgewerkt. Toen kwam er een flinke ruzie, ik zal je de details besparen, het was echt GEEN pretje. Er was werd geschreeuwd en gescholden, maar opeens werd het doodstil toen Levi ineens keihard begon te huilen. 'Ik ga, ik wil niet iemand die drug gebruikt bij mijn kind.' voor Sander iets kon zeggen of doen was ik al in Levi's kamer en gaf hem eten, verschoonde hem en knuffelde even. Als ik bij Levi ben word ik altijd meteen rustig. Dat is zo heerlijk aan hem. 

Toen ik klaar was met Levi heb ik hem in zijn schommel gezet, het was zelfs moeilijk om terug te gaan naar de woonkamer, waar Sander was maar het moest. 

Ik liep de woonkamer in en Sander was er niet, maar ik keek naar rechts en ja hoor, daar zat hij aan de keukentafel... te snuiven. 

Ik barstte in tranen uit en riep; 'doe dat nou niet, je verpest je hele leven met die zooi, GA WEG!' 'Okee, als jij dat zo graag wilt lievie, dan doe ik dat toch. Doei' Sander liep doodleuk weg ik wist niet meer wat ik moest doen. 

Afleiding, dat is wat ik moet gaan zoeken. Ik trok mijn bikini uit en deed mijn alledaagse kleding aan, belde een babysitter voor Levi en ging naar het Zomerfestival in de stad. 

Al snel ontmoette ik een aardige man. 'Hallo, ik ben Rajan Patel, zo te zien kan jij wel worden opgevrolijkt.' 'Ik ben Stacey van Hoorn, en inderdaad zou wat afleiding wel fijn zijn.' we konden heel gezellig kletsen en voelde ons heel erg aangetrokken tot elkaar.

Hij kwam steeds dichterbij en dichterbij, ik sloot mijn ogen en...

Hoofdstuk 5~Een sprookje... toch?

Onze jongen heet:... Levi, Levi van Hoorn. Ja, nu is mijn leven compleet, een huis, een man en een gezond kindje. Gelukkig was Levi ook weer niet zo vroeg geboren dat hij is een confuse heeft moeten liggen, dat zou echt vreselijk zijn geweest!

 Toen we eenmaal thuis waren moest er natuurlijk uitgebreid worden geknuffeld met Levi. Ik wou dat ik hem nooit meer hoefde los te laten, maar Sander wou natuurlijk ook even knuffelen. Hij is zo lief met Levi, nu heb ik 2 poepies. Over poepjes gesproken, Levi wist al goed hoe hij z'n luier moest gebruiken, omdat we nog niet alle baby-spullen hadden (o.a de commode) moest dit op een alternatieve manier. Niet echt handig nee, maar de spullen zouden gelukkig snel komen.
Nu Levi er was moest hij ook zijn eigen kamer hebben, de kamer was er al even, maar nu is de kamer aardig af, alleen nog de spullen die nog gebracht moesten worden.
Omdat het al aardig laat was en Levi bij Sander al half in slaap viel, hebben wij samen Levi voor het eerst naar bed gebracht. Even hebben we samen bij zijn bedje gestaan en hem bewonderd. Wat is hij mooi he. zei ik zachtjes. Hij is prachtig! was Sanders antwoord. Langzaam liepen we de  kamer uit en maakte ons klaar om naar bed te gaan. Wat een dagen he Stacey, je hebt gewoon een kind op de wereld gezet! Wauw, wat bijzonder eigenlijk ja, dacht ik bij mezelf, maar wist niet goed hoe ik moest antwoorden dus het bleef bij een glimlach.

Toen we de volgende dag wakker werden waren we allebei heel moe, we waren er 's nachts wel een paar keer uit geweest voor Levi, ja, dat hoort er natuurlijk ook bij, maar is toch wel iets wat minder aan een kind hebben. Levi zat niet meer in mijn buik dus die was weer een stuk dunner geworden, al zitten er nog zeker een paar zwangerschap kilo's. Ondanks die paar extra kilo's kon ik wel weer mijn eigen kleren weer aan, ook al vond ik die zwangerschapskleren wel lekker comfortabel zitten.

Toen ik even naar buiten ging om de krant van vandaag te pakken schrok ik me rot. WAUW, wat een mooie buggy! schreeuwde ik net iets te hard. De voordeur stond nog open en ik hoorde Sander lachen en jahoor, toen begon Levi te huilen. Aaahw, stil maar manneke, sorry mama moet ook niet zo schreeuwen he?
Ik weet eigenlijk niet eens zeker of hij wel wakker werd van mijn geluid, het was tenslotte etenstijd en hij had ook weer een volle luier.

Levi bleef nog steeds onrustig dus ik besloot om even naar het balkon te gaan, even een frisse neus voor Levi en ook ik vond het heerlijk. Het was zo fijn daar op het balkon, ik met m'n zoon en niemand die er iets aan kon doen of iets kon zeggen. Samen waren wij sterk. (en Sander niet te vergeten he, hahah) 

Levi werd zo rustig dat hij in slaap viel, hihi wat een drollie. Toen hij diep in slaap was ging ik weer naar binnen en legde Levi in z'n wiegje. 

Ik ging weer naar de woonkamer en zag nu pas dat Sander weer achter de piano zat, hij kan het al best goed. Ik bleef even staan om te luisteren naar het spel van Sander en droomde even helemaal weg. 

Toen het liedje eindigde werd ik ontwaakt uit mijn droom en gaf Sander een kus. Het was prachtig schat, als jij dan even op Levi let maak ik een heerlijk ontbijt klaar, wafels. We hadden door de drukte de afgelopen tijd alleen maar kant-en-klare dingen of simpele dingen zoals herfstsalade gegeten en ik vond het wel weer eens tijd voor een beter ontbijt. 

Maar nee hoor, m'n moed zakte al snel in mijn schoenen toen ik zag dat de wafels waren aangebrand. Gebeurd mij weer hoor. Wat is er gebeurd? vroeg Sander toen hij de keuken binnenstormde. De wafels zijn aangebrand. zei ik met een sip gezicht. Ooo, maar dat maakt niet uit joh, ik eet alles! Ik was even vergeten dat Sander een echte slons is en of het aangebrand is of niet, Sander eet het wel op.

Ik werd alleen al misselijk van die verbrande geur dus besloot iets anders te nemen en omdat ik geen zin had om nog zo lang te wachten maakte ik maar snel een broodje met jam. Alsnog een soort van kant-en-klaar ontbijt. Maar ik weet het zeker; de volgende keer gaat het lukken!

Toen we klaar waren zette ik alles in de vaarwasser en Sander zei dat hij weer weg ging. BLOP, het rare gevoel kwam in 1 klap weer terug. Waar ga je naartoe Sander?! Gewoon naar de stad, ik heb afgesproken met vrienden. Nou, dan zou ik het heel erg fijn vinden als je dat de volgende keer ruim van tevoren met mij overlegt Sander! Nu laat je mij gewoon achter bij Levi en ik houd super veel van hem, maar je kunt me niet zomaar achterlaten! ik zelf schrok ook een klein beetje van mijn felle reactie, maar het was wel waar. Sorry schat, de volgende keer zal ik het eerder overleggen ja?! Maar mijn vrienden wachten op me. Nou oke, voor deze ene keer dan. Sander lachte en gaf me een zoen op mijn wang. 

Ik snapte even niks meer van Sander, hij deed wat raar de laatste tijd. Ik probeerde iets te schilderen, maar ik had totaal geen inspiratie, ik draaide me om gelijk viel mijn blik op datgene op de grond. Huh, dat lijkt op... nee dat kan echt niet hoor. Langzaam ging ik naar het toe en pakte het op. Ik opende het en schrok me rot. NEE, neeee, neeeeee!!! Dit kan niet. Ik barstte in huilen uit en zakte in elkaar op de grond. NEEeeee, neeeee, neeee.....

Hoofdstuk 4~Eindelijk zover

Toen Sander thuis kwam van de 'stad' lag ik al te slapen, we zouden de dag erna trouwen, dus ik wilde die dag goed uitgerust zijn. We hadden vanaf vandaag tot de baby wat ouder zou zijn vrij van school, gelukkig maar, want ik kan niet meer wachten om met Sander te trouwen. 

Toen we 's ochtends wakker werden voelde het al heel speciaal, dit was onze dag, de dag waarop wij gingen trouwen. De ochtend verliep eigenlijk net zoals normaal, alleen deden we toch al wel hele andere kleren aan. Omdat we niet echt veel mensen kenden was ons besluit om een besloten huwelijk te hebben, alleen wij 2en en niemand die dat kan verstoren. Toen we helemaal klaar waren kwamen we samen om naar de taxi-boot te gaan die ons naar het Bella Vista strand in Isla Paradiso bracht. Die plek zal vanaf nu speciaal zijn!

Eenmaal aangekomen op het strand zei Sander zacht; en nu is het dan eindelijk tijd om te trouwen. We deden elkaars ringen om, gaven het ja-woord en kuste. Het was zo'n bijzonder moment, ik weet gewoon niet hoe ik het moet omschrijven... WAUW!

Ja, vanaf nu had dit strand zeker een bijzondere betekenis voor ons beide.

We hadden samen een heerlijke strandwandeling gemaakt en zijn daarna heel even gaan zwemmen. Het was wel lekker ontspannend voor mijn rug het zwemmen, het leek alsof de rugpijn ineens verdween. 

Hey Stace, kijk eens! Ik draaide naar Sander en kreeg een hele plens water over me heen, dat kon hij terug krijgen hoor! 

Het begon iets donker te worden dus gingen we uit het water en naar huis. Wat krijg ik al een dikke buik he Sander? Jazeker! zei Sander met een big smile terwijl hij zijn hand op mijn buik legde.

HE! Hij schopte! Hij schopte! Ik weet het zeker Stace, hij wil naar mij toe. Ik had de schop ook in mijn buik gevoeld en lachte Sander zachtjes toe, ik heb niet 1 klein jongetje in mijn buik maar ook 1 voor mij. 

Eenmaal thuis wou Sander meer van mijn buik zien, dus ik deed al mijn outfits aan om te laten zien hoe het eruitzag met zo'n dikke buik. Een zwangere buik staat je goed, maar wordt nooit dik Stacey! Ik moest zo hard lachen om die opmerking van Sander.

Wat ben je toch een schatje. zei ik tegen Sander en toen pakte hij mij handen en begon mij overal te kussen, van mijn hand naar mijn nek, naar mijn oor en toen naar mijn neus, vanuit daar naar mijn borsten.
Toen begon hij mij ineens te kietelen, wat een weirdo is het toch ook. Gelukkig deed hij het niet super hard, want gekieteld worden met zo'n dikke buik is niet echt heel fijn hoor.

Het gekus en gekietel leidde tot.. naja.. dit hierboven. Ik weet dat het nou niet echt super handig was met zo'n dikke buik maar het was heerlijk en tenslotte was dit onze huwelijksnacht waarin je normaal gesproken seks hebt, en dat kon natuurlijk niet...
De tijd gaat snel als je het leuk hebt. Dat heb je mooi gezegd. was mijn antwoord.
We hebben nog heel lang in elkaars armen gelegen en van elkaar genoten totdat we besloten dat het toch echt tijd was om te gaan slapen. Inmiddels waren we allebei ook heel erg moe.

De volgende dag was echt heel relaxed. Alles ging z'n gangetje en lekker rustig. Geen gehaast door school ofzo. Wel moesten er wat voorbereidingen getroffen worden, want het zou niet zo lang meer duren voordat hij komt. Wat we in ieder geval konden afstrepen was de naam, die wisten we al heel lang, maar houden we nog even geheim.
Sander kon ook niet stoppen met luisten, praten tegen en voelen aan mijn buik. Hij zei dat de baby en ik de bijzonderste dingen in zijn leven zijn. Toen voelde ik me zo speciaal! Eigenlijk had nog nooit iemand zoiets tegen mij gezegd.

Door ons huwelijk en de zwangerschap hebben we het oefenen op de ezel en de piano een beetje links laten liggen, gingen we dit nu maar weer eens doen. Nu hadden we toch nog wel wat tijd en zo deden we ook nog eens iets nuttigs. Onze baby wil natuurlijk geen niks-kunnende ouders :P
Opeens stopte ik even met schilderen, he? Wat was dat dan? Sander was zo geconcentreerd dat hij het niet eens merkte. Ik pakt de kwast weer en ging weer verder met schilderen, die schokjes werden steeds erger en ik begon steeds meer te vermoeden dat het weeën waren, dit kon toch niet dacht ik bij mezelf? Dit is nog veel te vroeg... Maar voor ik het wist was het zo erg dat ik het niet meer kon uithouden. WAAAA SANDER HELP!! Wat is er?!?! Sander schrok zich rot. WHAA, PHOE PHOE, PHOE, DE BABY KOMT! Okeokeoke,, uhhh, eens denken hoor, wat moest ik ook al weer doen uuuuhuuuh. Sander raakte nu ook helemaal in paniek. WAT MOET IK DOEN? schreeuwde hij. Zzziiekenhuui! Ik kon het bijna niet zeggen van de pijn. Oohja, dat was het, ik zal snel de taxi-boot bellen.

De taxi-boot zou zo snel mogelijk komen en omdat ik zoveel pijn had kon ik niet echt super snel lopen, dus toen we op de plaats van de taxi-boot aankwamen stond hij er al.
Het gekste vind ik vooral hoe snel je leven dan ineens veranderd. Eerst loop je het ziekenhuis binnen met een dikke buik en zo'n 20 uur later loop je samen met je man en je nieuwe zoon het ziekenhuis weer uit. En nu willen jullie de naam natuurlijk weten! Onze jongen heet:...

Hoofdstuk 3~Alles loopt op rolletjes.

Nu Sander thuis was konden we lekker gaan eten, omdat ik was gaan slapen had ik geen eten gemaakt, dus Sander had de pizzeria gebeld en al heel snel kwam er iemand 2 pizza´s bezorgen. Die 2 waren zeker nodig, want ik merkte al nu ik zwanger ben dat ik wel wat meer eet :$, maar dat mag hoor, ik tel namelijk voor 2! Nadat we beide onze hele pizza ophadden gingen we nog even op de bank zitten, even tv kijken en lekker niets doen. Net toen ik bijna in slaap viel maakte Sander mij wakker, hij zei dat hij iets heel belangrijks moest zeggen. 

Ik snapte er even niks van, tenslotte sliep ik bijna dus ik kon ook niet helemaal helder denken. Toen ging Sander op z'n knie zitten en haalde hij een grote diamantenring tevoorschijn. OMG dacht ik in mezelf. Lieve, lieve, lieve Stacey, we wonen nu samen, we krijgen samen een kindje en nu is het zover voor de volgende stap; wil je met mij trouwen? Het bleef even stil vanaf mijn kant, ik wist even niet meer wat ik moest zeggen... JAA, natuurlijk wil ik dat! Sander deed de prachtige ring om mijn vinger en we omhelsde en zoenden elkaar. Wauw dacht ik, zo kan het leven dus ook gaan, het ene moment zit je nog thuis met een saaie nanny, ouderloos en stilletjes en het andere moment sta je zwanger in je eigen woonkamer en word je ten huwelijk gevraagd. Nu is het officieel: Mijn leven loopt op rolletjes!

Toen we waren uit geknuffeld bedachten we dat we ons huiswerk nog niet hadden gemaakt. Oepsiee, we wilden nu namelijk zo goed mogelijk voor school staan, omdat ik, als de baby er bijna zou komen, niet naar school zou kunnen en als de baby bijna zou komen kan Sander ook niet naar school.

Daardoor besloten we nog even snel aan de keukentafel te zitten en ons huiswerk te maken. 

En daar zit je dan, in je eigen huis, zwanger, samen met je verloofde huiswerk te maken, het is wel gek, vind je niet?

Tijdens het maken van het huiswerk konden we ons toch niet helemaal concentreren, er was ook zoveel gebeurd in korte tijd! We hebben heel veel over baby's gepraat en zo kwam ik er achter dat Sander niet van vissen houdt, hahaha. Wat is het toch een scheetje!

Toen we (eindelijk!) ons huiswerk af hadden was het al laat en besloten we om naar bed te gaan, eigenlijk kon ik niet slapen, door al die drukte, maar door de zwangerschap en de lange dag was ik gelukkig toch moe genoeg om met 5 minuten in slaap te vallen. Volgens mij heb ik nog nooit zo diep en lekker geslapen, zelfs van de zwangerschap heb ik geen last gehad! 

De volgende ochtend werd ik heerlijk wakker, gelukkig net voordat de wekker ging, want ik heb een hekel aan wakker worden door een wekker... Die ochtend had ik weer een raar gevoel, zouden het nou echt de hormonen zijn of is er toch iets raars aan de hand hier in huis. Ik kon het maar niet plaatsen, maar ja ik kon niet te lang treuzelen want Sander en ik moesten vandaag weer naar school. Sander wordt nou eens wakker! Hhhwaaaa... wat is er liefie? Sander had zeker nog 3 uur kunnen slapen en was er ook zeker niet blij mee dat hij naar school moest. 

Ik kreeg al steeds meer een buikje (het beste te zien op de 3e foto),maar ook steeds meer zwangerschapsklachten. Gelukkig was Sander zo lief om me te masseren en hij deed heel lief mij mijn buik, hij ging met de baby praten... ja praten, hij luisterde aan mijn buik en voelde aan mijn buik, hij zei zelfs dat hij de baby zachtjes voelde, zo schattig! 

Ik ben zo blij dat ik met Sander ben en dat hij de vader is, hij is zo goed met kinderen en is zo'n schatje. 

De tijd vloog voorbij, we hadden bijna geen tijd meer om te eten en gelukkig had ik onze tassen gisteren al klaargelegd. 

Op school gaat het goed, al word ik soms wel aangekeken, mensen doen het heel sneaky, maar ik voel hun ogen gewoon op mij branden. Ook heb ik op school afspraken gemaakt over hoe alles zou lopen als de baby bijna zou komen en hij/zij er zou zijn, gelukkig was de vrouw heel aardig, dat maakte het een stuk makkelijker.

Eenmaal thuis hebben Sander en ik gelijk ons huiswerk gemaakt, het is al een gewoonte geworden dat we het samen doen, we kunnen heel goed samenwerken en dat is het een stuk sneller klaar. Vooral voor mij is het erg fijn, want na zo'n lange schooldag voel ik me al moe en als ik dan ook nog alleen zo'n stapel huiswerk moet maken red ik het echt niet!

Kom schat, de taxi-boot staat al naast het huis! Ja, ik kom al. was de vrolijke reactie van Sander. Hij was helemaal blij want we gingen naar de gynaecoloog. In de taxi-boot merkte ik ook al dat die buik steeds dikker werd en steeds meer in de weg ging zitten. 

Dokter Marcel was zeer tevreden en we hebben hele mooie foto's meegekregen, ook was ik al zoveel om het geslacht te kunnen zien. Sander en ik wilden graag het geslacht van onze baby weten en ja hoor, precies zoals ik al wenste; een jongetje!

Toen we het ziekenhuis uitliepen waren we allebei dolgelukkig, zoals het er nu uit zag was hij gezond, en zo blij dat het ook echt een hij is. 

Hé schat, ik ga nog even de stad in hoor, ga jij maar lekker naar huis. De dokter heeft gezegd dat je goed moet rusten. Huh, wat ga je doen dan? Niks liefje, maak je nou niet zo'n zorgen, haha ik merk al dat je een mama word hoor. Sander moest lachen maar ik vond het helemaal niet zo grappig, het rare gevoel wat ik laatst ook al een paar keer had kwam terug. Ik besloot om me erbij neer te leggen en Sander z'n gang te laten gaan. Nou, ga dan maar als je het echt zo graag wilt. was mijn teleurgestelde antwoord. Zo ken ik je weer! Sander gaf mij een zoen op mijn wang en stapte in de, inmiddels aangekomen, taxi. Ik snapte er niks meer van en het rare gevoel werd alleen maar erger en begon me nu echt zorgen te maken; zijn dit nou de hormonen of zou hij vreemdgaan, verslaaft zijn aan alcohol of drugs?  Oh nee, hou op Stacey zei ik streng tegen mijzelf. Zo word het alleen maar erger stommerd! Ik liep langzaam naar de taxi-boot en probeerde ergens anders aan te denken, zodat het gevoel minder zou worden, maar dat was jammer genoeg niet zo...

Hoofdstuk 2~De ontdekking en verder...

Ook thuis was de wc niet zo blij met mij... Na ook hier een aantal keer te hebben gekotst besloot ik om naar het ziekenhuis te gaan. Naja, niet het ziekenhuis, maar de dokter die werkt in het ziekenhuis. Toen ik mijn verhaal had verteld ging de dokter me onderzoeken, ik kon al aan hem zien dat hij iets vermoedde, maar hij wilde nog niets zeggen totdat hij zeker wist of dat het ook werkelijk was. De dokter nam me mee naar een ander stuk in het ziekenhuis en liet me over aan iemand anders. Die vrouw ging een rare test doen die me nog zenuwachtiger maakte. Wat zou het toch zijn? Toen de tests klaar waren nam die vrouw van de tests mij weer mee naar de dokter die zou vertellen wat er aan de hand zou zijn.
De dokter las een paar papieren die hij van die vrouw had gekregen vluchtig door en toen vertelde hij het (eindelijk). Stacey, na de test is gebleken dat je zwanger bent. Toen hij dat zei wist ik even niet meer wat ik moest denken. Ik was boos, wilde stampen en gooien, ik was verdrietig, wilde ik tranen uitbarsten, maar ik was ook gelukkig en blij, ik kon wel een gat in de lucht springen! Het voelde alsof de wereld even stopte met draaien en ik niet meer kon nadenken. WAT moest ik ervan denken???Gaat het weer? vroeg de dokter na een tijdje. Dat was even schrikken he? Ik antwoordde niet eens, ik kon geen geluid uit mijn keel krijgen. De dokter nam me nu mee naar weer een andere man die zich heel vriendelijk voorstelde. Hallo ik ben Marcel van der Berg en ik ben nu je gynaecoloog, of niet dokter Berends? De dokter knikte en liet me achter bij Marcel. Marcel begon wat te kletsen, hij vertelde dat hij vaker tienermeisjes die zwanger zijn begeleid. Marcel was heel aardig, ik begon me steeds meer op m'n gemak te voelen bij hem. Toen we waren uitgepraat moest ik even op zo'n soort bed gaan liggen en ging dokter Marcel een echo maken van mijn buik, er was nog niet heel veel te zien, maar als je goed keek zag je al een klein mensje zitten. Wauw! dacht ik. Er zit gewoon een mini-mensje in mij...Dokter Marcel gaf me nog een paar papieren met informatie en een mailadres en telefoonnummer voor als er iets zou zijn. Hij zij dat ik het eerst maar eens rustig moest laten bezinken en daarna allerlei dingen regelen zoals school, geld, vertellen aan iedereen etc.

Toen ik het ziekenhuis uitliep besloot ik gelijk om wat zwangerschapskleren te halen en gelijk aan te doen. Voordeel: ik kon nu lekker m'n Ugg's aan :) 

Nu moest ik het nog aan Sander vertellen, ik weet eigenlijk niet goed hoe ik het moet vertellen en hoe hij zal reageren, maar voordat ik dat kon bedenken kwam Sander al binnen en schrok een beetje. WAT heb jij aan dan? Nu kon ik er niet meer omheen en vertelde het gewoon. Liefje, niet schrikken hoor maar ik ben zwanger. Even bleef het stil... Oh nee dacht ik, maar dat hoefde helemaal niet. Sander was dol enthousiast en kon z'n geluk niet op. Wat fijn dat je zo blij bent. reageerde ik nuchter. Sander schrok (weer) een beetje en vroeg; Vind jij het niet leuk dan? Jawel hoor, maar we zijn nog maar tieners, we wonen net samen en ik had het me allemaal iets anders bedacht...

Sander wist me op te vrolijken met een bos rode rozen (wat houd ik toch van rood) een heerlijke massage, omdat mijn rug toch al iets pijn begon te doen door de zwangerschap en een beetje vrijen (nu het nog kon zonder dikke buik). Sander zei dat hij even ergens naartoe moest, maar hij wou niet zeggen waar hij heen ging. (gemeen :() Ik ging lekker op bed liggen, want na al die indrukken was ik wel moe geworden en ik moest ook voor de baby genoeg rust nemen.
Ik had twee uurtjes geslapen toen Sander weer thuis kwam. Hij deed wat geheimzinnig, ik snapte er niks van. Het zullen wel de hormonen zijn hield ik vol, maar alsnog vertrouwde ik het niet helemaal...

Hoofdstuk 1~Het (nieuwe) begin.

26-7-2013

Hey, ik ben Stacey Belman en op deze foto hierboven sta ik samen met mijn vriend Sander van Hoorn voor ons nieuwe huis, Zandkust, Surfeiland in Isla Paradiso. Ja... ik weet het, we zijn allebei nog maar een tiener, maar dit is ALTIJD beter dan hele dagen alleen zitten met een stomme nanny. Mijn ouders waren vroeger nooit thuis, vandaar dat ze deze keuze van mij begrijpen. Een nieuw begin met een leuker leven!

Ik kan soms (wat Sander niet zo leuk vind) een beetje humeurig of overemotioneel zijn, maar als ik dat niet ben heb ik een goed gevoel voor humor en kan lekker vlot babbelen. Dat is wat Sander zo leuk aan mij vindt :). Sander is (wat ik niet zo leuk vind) een echte slons :(, hij houdt van kou, voertuigen en het beste: hij kan geweldig zoenen!!! Hij heeft van die heerlijke zachte lippen en... Hahah, als ik daar aan denk droom ik helemaal weg.

Nu kun je ons huisje beter zien. Het was een standaard huisje dat we iets hebben opgeknapt. (nieuw behang, vloeren en natuurlijk meubels.) We hebben geld gekregen van mijn vader om even voort te kunnen en in een normaal huis te kunnen leven. Het huis is niet super groot, maar groot genoeg voor ons 2en. Het staat op palen in de zee en kijkt uit op de zee, dat is wat ik zo geweldig vind aan dit huis. 

Toen we binnen kwamen moest Sander gelijk naar bed, en nee... niet om te slapen. Dit was eigenlijk niet mijn bedoeling om ons nieuwe huisje te verwelkomen met, 'dit'. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan laat maar zeggen.

Nadat we 'klaar' waren (hihi) gingen we even kletsen, we waren zo enthousiast over ons huis. Ik weet niet eens meer hoelang we hebben gepraat, het was zo fijn.

Het was ook lekker rustig in het huis, eigenlijk was ik dat wel gewend, want dat was vaker zo bij mij thuis, maar dan met een kille sfeer en hier was het rustig maar gezellig en warm, het voelde echt als een thuis!

Tijdens het gesprek vonden we allebei dat we wel iets moesten verdienen, we woonden nu op ons zelf dus moesten we ook steeds meer zelf gaan regelen en daar hoort geld zeker bij! We kunnen niet altijd geld vragen bij m'n vader. We besloten zo om iets met onze hobby te gaan doen. Sander ging piano spelen en ik schilderen. We moesten nog veel oefenen maar dan zouden we ook wel iets verdienen!

 Na veel en lang geoefend te hebben moesten we naar school. We zijn tenslotte nog tieners en die moeten naar school. Dat was ook een voorwaarde van mijn en Sander's ouders voor als we samen gingen wonen; we zouden nog steeds naar school gaan, dus deden we ook maar braaf.
Toen ik in de bus zat begon in me niet zo lekker te voelen, en de hele dag op school ook niet. Op school heb ik zelfs nog overgegeven en Sander zei dat ik naar huis moest, maar dit wou ik absoluut niet. Het was de 1e schooldag van het jaar, (ook hier weer) een nieuw begin en dat begin wou ik niet verpesten.
Waarschijnlijk was het door alle drukte van de verhuizing, het nieuwe huis, nieuwe school en alles nieuw. Dat hoopte ik tenminste...