Hoofdstuk 4~Eindelijk zover

Toen Sander thuis kwam van de 'stad' lag ik al te slapen, we zouden de dag erna trouwen, dus ik wilde die dag goed uitgerust zijn. We hadden vanaf vandaag tot de baby wat ouder zou zijn vrij van school, gelukkig maar, want ik kan niet meer wachten om met Sander te trouwen. 

Toen we 's ochtends wakker werden voelde het al heel speciaal, dit was onze dag, de dag waarop wij gingen trouwen. De ochtend verliep eigenlijk net zoals normaal, alleen deden we toch al wel hele andere kleren aan. Omdat we niet echt veel mensen kenden was ons besluit om een besloten huwelijk te hebben, alleen wij 2en en niemand die dat kan verstoren. Toen we helemaal klaar waren kwamen we samen om naar de taxi-boot te gaan die ons naar het Bella Vista strand in Isla Paradiso bracht. Die plek zal vanaf nu speciaal zijn!

Eenmaal aangekomen op het strand zei Sander zacht; en nu is het dan eindelijk tijd om te trouwen. We deden elkaars ringen om, gaven het ja-woord en kuste. Het was zo'n bijzonder moment, ik weet gewoon niet hoe ik het moet omschrijven... WAUW!

Ja, vanaf nu had dit strand zeker een bijzondere betekenis voor ons beide.

We hadden samen een heerlijke strandwandeling gemaakt en zijn daarna heel even gaan zwemmen. Het was wel lekker ontspannend voor mijn rug het zwemmen, het leek alsof de rugpijn ineens verdween. 

Hey Stace, kijk eens! Ik draaide naar Sander en kreeg een hele plens water over me heen, dat kon hij terug krijgen hoor! 

Het begon iets donker te worden dus gingen we uit het water en naar huis. Wat krijg ik al een dikke buik he Sander? Jazeker! zei Sander met een big smile terwijl hij zijn hand op mijn buik legde.

HE! Hij schopte! Hij schopte! Ik weet het zeker Stace, hij wil naar mij toe. Ik had de schop ook in mijn buik gevoeld en lachte Sander zachtjes toe, ik heb niet 1 klein jongetje in mijn buik maar ook 1 voor mij. 

Eenmaal thuis wou Sander meer van mijn buik zien, dus ik deed al mijn outfits aan om te laten zien hoe het eruitzag met zo'n dikke buik. Een zwangere buik staat je goed, maar wordt nooit dik Stacey! Ik moest zo hard lachen om die opmerking van Sander.

Wat ben je toch een schatje. zei ik tegen Sander en toen pakte hij mij handen en begon mij overal te kussen, van mijn hand naar mijn nek, naar mijn oor en toen naar mijn neus, vanuit daar naar mijn borsten.
Toen begon hij mij ineens te kietelen, wat een weirdo is het toch ook. Gelukkig deed hij het niet super hard, want gekieteld worden met zo'n dikke buik is niet echt heel fijn hoor.

Het gekus en gekietel leidde tot.. naja.. dit hierboven. Ik weet dat het nou niet echt super handig was met zo'n dikke buik maar het was heerlijk en tenslotte was dit onze huwelijksnacht waarin je normaal gesproken seks hebt, en dat kon natuurlijk niet...
De tijd gaat snel als je het leuk hebt. Dat heb je mooi gezegd. was mijn antwoord.
We hebben nog heel lang in elkaars armen gelegen en van elkaar genoten totdat we besloten dat het toch echt tijd was om te gaan slapen. Inmiddels waren we allebei ook heel erg moe.

De volgende dag was echt heel relaxed. Alles ging z'n gangetje en lekker rustig. Geen gehaast door school ofzo. Wel moesten er wat voorbereidingen getroffen worden, want het zou niet zo lang meer duren voordat hij komt. Wat we in ieder geval konden afstrepen was de naam, die wisten we al heel lang, maar houden we nog even geheim.
Sander kon ook niet stoppen met luisten, praten tegen en voelen aan mijn buik. Hij zei dat de baby en ik de bijzonderste dingen in zijn leven zijn. Toen voelde ik me zo speciaal! Eigenlijk had nog nooit iemand zoiets tegen mij gezegd.

Door ons huwelijk en de zwangerschap hebben we het oefenen op de ezel en de piano een beetje links laten liggen, gingen we dit nu maar weer eens doen. Nu hadden we toch nog wel wat tijd en zo deden we ook nog eens iets nuttigs. Onze baby wil natuurlijk geen niks-kunnende ouders :P
Opeens stopte ik even met schilderen, he? Wat was dat dan? Sander was zo geconcentreerd dat hij het niet eens merkte. Ik pakt de kwast weer en ging weer verder met schilderen, die schokjes werden steeds erger en ik begon steeds meer te vermoeden dat het weeën waren, dit kon toch niet dacht ik bij mezelf? Dit is nog veel te vroeg... Maar voor ik het wist was het zo erg dat ik het niet meer kon uithouden. WAAAA SANDER HELP!! Wat is er?!?! Sander schrok zich rot. WHAA, PHOE PHOE, PHOE, DE BABY KOMT! Okeokeoke,, uhhh, eens denken hoor, wat moest ik ook al weer doen uuuuhuuuh. Sander raakte nu ook helemaal in paniek. WAT MOET IK DOEN? schreeuwde hij. Zzziiekenhuui! Ik kon het bijna niet zeggen van de pijn. Oohja, dat was het, ik zal snel de taxi-boot bellen.

De taxi-boot zou zo snel mogelijk komen en omdat ik zoveel pijn had kon ik niet echt super snel lopen, dus toen we op de plaats van de taxi-boot aankwamen stond hij er al.
Het gekste vind ik vooral hoe snel je leven dan ineens veranderd. Eerst loop je het ziekenhuis binnen met een dikke buik en zo'n 20 uur later loop je samen met je man en je nieuwe zoon het ziekenhuis weer uit. En nu willen jullie de naam natuurlijk weten! Onze jongen heet:...