Hoofdstuk 5~Een sprookje... toch?

Onze jongen heet:... Levi, Levi van Hoorn. Ja, nu is mijn leven compleet, een huis, een man en een gezond kindje. Gelukkig was Levi ook weer niet zo vroeg geboren dat hij is een confuse heeft moeten liggen, dat zou echt vreselijk zijn geweest!

 Toen we eenmaal thuis waren moest er natuurlijk uitgebreid worden geknuffeld met Levi. Ik wou dat ik hem nooit meer hoefde los te laten, maar Sander wou natuurlijk ook even knuffelen. Hij is zo lief met Levi, nu heb ik 2 poepies. Over poepjes gesproken, Levi wist al goed hoe hij z'n luier moest gebruiken, omdat we nog niet alle baby-spullen hadden (o.a de commode) moest dit op een alternatieve manier. Niet echt handig nee, maar de spullen zouden gelukkig snel komen.
Nu Levi er was moest hij ook zijn eigen kamer hebben, de kamer was er al even, maar nu is de kamer aardig af, alleen nog de spullen die nog gebracht moesten worden.
Omdat het al aardig laat was en Levi bij Sander al half in slaap viel, hebben wij samen Levi voor het eerst naar bed gebracht. Even hebben we samen bij zijn bedje gestaan en hem bewonderd. Wat is hij mooi he. zei ik zachtjes. Hij is prachtig! was Sanders antwoord. Langzaam liepen we de  kamer uit en maakte ons klaar om naar bed te gaan. Wat een dagen he Stacey, je hebt gewoon een kind op de wereld gezet! Wauw, wat bijzonder eigenlijk ja, dacht ik bij mezelf, maar wist niet goed hoe ik moest antwoorden dus het bleef bij een glimlach.

Toen we de volgende dag wakker werden waren we allebei heel moe, we waren er 's nachts wel een paar keer uit geweest voor Levi, ja, dat hoort er natuurlijk ook bij, maar is toch wel iets wat minder aan een kind hebben. Levi zat niet meer in mijn buik dus die was weer een stuk dunner geworden, al zitten er nog zeker een paar zwangerschap kilo's. Ondanks die paar extra kilo's kon ik wel weer mijn eigen kleren weer aan, ook al vond ik die zwangerschapskleren wel lekker comfortabel zitten.

Toen ik even naar buiten ging om de krant van vandaag te pakken schrok ik me rot. WAUW, wat een mooie buggy! schreeuwde ik net iets te hard. De voordeur stond nog open en ik hoorde Sander lachen en jahoor, toen begon Levi te huilen. Aaahw, stil maar manneke, sorry mama moet ook niet zo schreeuwen he?
Ik weet eigenlijk niet eens zeker of hij wel wakker werd van mijn geluid, het was tenslotte etenstijd en hij had ook weer een volle luier.

Levi bleef nog steeds onrustig dus ik besloot om even naar het balkon te gaan, even een frisse neus voor Levi en ook ik vond het heerlijk. Het was zo fijn daar op het balkon, ik met m'n zoon en niemand die er iets aan kon doen of iets kon zeggen. Samen waren wij sterk. (en Sander niet te vergeten he, hahah) 

Levi werd zo rustig dat hij in slaap viel, hihi wat een drollie. Toen hij diep in slaap was ging ik weer naar binnen en legde Levi in z'n wiegje. 

Ik ging weer naar de woonkamer en zag nu pas dat Sander weer achter de piano zat, hij kan het al best goed. Ik bleef even staan om te luisteren naar het spel van Sander en droomde even helemaal weg. 

Toen het liedje eindigde werd ik ontwaakt uit mijn droom en gaf Sander een kus. Het was prachtig schat, als jij dan even op Levi let maak ik een heerlijk ontbijt klaar, wafels. We hadden door de drukte de afgelopen tijd alleen maar kant-en-klare dingen of simpele dingen zoals herfstsalade gegeten en ik vond het wel weer eens tijd voor een beter ontbijt. 

Maar nee hoor, m'n moed zakte al snel in mijn schoenen toen ik zag dat de wafels waren aangebrand. Gebeurd mij weer hoor. Wat is er gebeurd? vroeg Sander toen hij de keuken binnenstormde. De wafels zijn aangebrand. zei ik met een sip gezicht. Ooo, maar dat maakt niet uit joh, ik eet alles! Ik was even vergeten dat Sander een echte slons is en of het aangebrand is of niet, Sander eet het wel op.

Ik werd alleen al misselijk van die verbrande geur dus besloot iets anders te nemen en omdat ik geen zin had om nog zo lang te wachten maakte ik maar snel een broodje met jam. Alsnog een soort van kant-en-klaar ontbijt. Maar ik weet het zeker; de volgende keer gaat het lukken!

Toen we klaar waren zette ik alles in de vaarwasser en Sander zei dat hij weer weg ging. BLOP, het rare gevoel kwam in 1 klap weer terug. Waar ga je naartoe Sander?! Gewoon naar de stad, ik heb afgesproken met vrienden. Nou, dan zou ik het heel erg fijn vinden als je dat de volgende keer ruim van tevoren met mij overlegt Sander! Nu laat je mij gewoon achter bij Levi en ik houd super veel van hem, maar je kunt me niet zomaar achterlaten! ik zelf schrok ook een klein beetje van mijn felle reactie, maar het was wel waar. Sorry schat, de volgende keer zal ik het eerder overleggen ja?! Maar mijn vrienden wachten op me. Nou oke, voor deze ene keer dan. Sander lachte en gaf me een zoen op mijn wang. 

Ik snapte even niks meer van Sander, hij deed wat raar de laatste tijd. Ik probeerde iets te schilderen, maar ik had totaal geen inspiratie, ik draaide me om gelijk viel mijn blik op datgene op de grond. Huh, dat lijkt op... nee dat kan echt niet hoor. Langzaam ging ik naar het toe en pakte het op. Ik opende het en schrok me rot. NEE, neeee, neeeeee!!! Dit kan niet. Ik barstte in huilen uit en zakte in elkaar op de grond. NEEeeee, neeeee, neeee.....