Hoofdstuk 2~De ontdekking en verder...

Ook thuis was de wc niet zo blij met mij... Na ook hier een aantal keer te hebben gekotst besloot ik om naar het ziekenhuis te gaan. Naja, niet het ziekenhuis, maar de dokter die werkt in het ziekenhuis. Toen ik mijn verhaal had verteld ging de dokter me onderzoeken, ik kon al aan hem zien dat hij iets vermoedde, maar hij wilde nog niets zeggen totdat hij zeker wist of dat het ook werkelijk was. De dokter nam me mee naar een ander stuk in het ziekenhuis en liet me over aan iemand anders. Die vrouw ging een rare test doen die me nog zenuwachtiger maakte. Wat zou het toch zijn? Toen de tests klaar waren nam die vrouw van de tests mij weer mee naar de dokter die zou vertellen wat er aan de hand zou zijn.
De dokter las een paar papieren die hij van die vrouw had gekregen vluchtig door en toen vertelde hij het (eindelijk). Stacey, na de test is gebleken dat je zwanger bent. Toen hij dat zei wist ik even niet meer wat ik moest denken. Ik was boos, wilde stampen en gooien, ik was verdrietig, wilde ik tranen uitbarsten, maar ik was ook gelukkig en blij, ik kon wel een gat in de lucht springen! Het voelde alsof de wereld even stopte met draaien en ik niet meer kon nadenken. WAT moest ik ervan denken???Gaat het weer? vroeg de dokter na een tijdje. Dat was even schrikken he? Ik antwoordde niet eens, ik kon geen geluid uit mijn keel krijgen. De dokter nam me nu mee naar weer een andere man die zich heel vriendelijk voorstelde. Hallo ik ben Marcel van der Berg en ik ben nu je gynaecoloog, of niet dokter Berends? De dokter knikte en liet me achter bij Marcel. Marcel begon wat te kletsen, hij vertelde dat hij vaker tienermeisjes die zwanger zijn begeleid. Marcel was heel aardig, ik begon me steeds meer op m'n gemak te voelen bij hem. Toen we waren uitgepraat moest ik even op zo'n soort bed gaan liggen en ging dokter Marcel een echo maken van mijn buik, er was nog niet heel veel te zien, maar als je goed keek zag je al een klein mensje zitten. Wauw! dacht ik. Er zit gewoon een mini-mensje in mij...Dokter Marcel gaf me nog een paar papieren met informatie en een mailadres en telefoonnummer voor als er iets zou zijn. Hij zij dat ik het eerst maar eens rustig moest laten bezinken en daarna allerlei dingen regelen zoals school, geld, vertellen aan iedereen etc.

Toen ik het ziekenhuis uitliep besloot ik gelijk om wat zwangerschapskleren te halen en gelijk aan te doen. Voordeel: ik kon nu lekker m'n Ugg's aan :) 

Nu moest ik het nog aan Sander vertellen, ik weet eigenlijk niet goed hoe ik het moet vertellen en hoe hij zal reageren, maar voordat ik dat kon bedenken kwam Sander al binnen en schrok een beetje. WAT heb jij aan dan? Nu kon ik er niet meer omheen en vertelde het gewoon. Liefje, niet schrikken hoor maar ik ben zwanger. Even bleef het stil... Oh nee dacht ik, maar dat hoefde helemaal niet. Sander was dol enthousiast en kon z'n geluk niet op. Wat fijn dat je zo blij bent. reageerde ik nuchter. Sander schrok (weer) een beetje en vroeg; Vind jij het niet leuk dan? Jawel hoor, maar we zijn nog maar tieners, we wonen net samen en ik had het me allemaal iets anders bedacht...

Sander wist me op te vrolijken met een bos rode rozen (wat houd ik toch van rood) een heerlijke massage, omdat mijn rug toch al iets pijn begon te doen door de zwangerschap en een beetje vrijen (nu het nog kon zonder dikke buik). Sander zei dat hij even ergens naartoe moest, maar hij wou niet zeggen waar hij heen ging. (gemeen :() Ik ging lekker op bed liggen, want na al die indrukken was ik wel moe geworden en ik moest ook voor de baby genoeg rust nemen.
Ik had twee uurtjes geslapen toen Sander weer thuis kwam. Hij deed wat geheimzinnig, ik snapte er niks van. Het zullen wel de hormonen zijn hield ik vol, maar alsnog vertrouwde ik het niet helemaal...