Hij kwam steeds dichterbij en dichterbij, ik sloot mijn ogen en... Het voelde niet goed, ik deinsde achteruit. 'Sorry, het spijt me echt heel erg!' de tranen kwamen in mijn ogen. 'Geeft niet, als jij er nog niet klaar voor bent dan wachten we toch?!' Rajan streelde mijn wang en liep weg.
Ik stond daar wel 4 minuten totdat er een aardige vrouw naar mij toeliep en zei: 'Ach kind, gaat het wel, je staat hier al zo lang voor je uit te staren.' ik schrok wakker, ik was zo diep in gedachten. 'Oh, ja hoor mevrouw. Ik ga al naar huis... bedankt!' voor de vrouw nog iets kon zeggen liep ik weg.
*DING DONG. Sander deed open en daar stond Gabrielle Arias, een medewerker van de kliniek in Sunset Valley, ze kwam Sander ophalen om naar de kliniek te gaan. Sander had al zijn spullen kennelijk al gepakt en ging al heel snel weg...
Toen Sander echt weg was moest ik aan Levi denken, oh nee! Nu moet Levi zijn vader missen, of naja... Nee Stacey, daar moet je niet aan denken! Snel ging ik naar Levi toe, Sander had heml in de schommel gedaan, maar die was inmiddels gestopt. 'Ach arme vent van me.' ik pakte Levi op en knuffelde hem.
Nadat ik Levi zijn flesje had gegeven en in bad had gedaan ben ik nog even gaan schilderen. Verdriet is de beste inspiratie voor schilders he?! Nou... mij gaf het nu even geen inspiratie, want ik was echt inspiratieloos! Volgensmij heb ik wel 3 doeken verpest. Ik heb de halve nacht door geschilderd totdat ik toch echt naar bed moest. Ik heb alleen mijn pyjama aangedaan en ben zo in bed gaan liggen, alleen.
Die week daarna leek maar niet voorbij te gaan, het enige wat ik heb gedaan is Levi verzorgen en schilderen. Natuurlijk was het goed dat Sander uit zichzelf naar de kliniek is gegaan, maar ook voelde het totaal niet goed; waarom moest het nou zo gaan en waarom moest Sander nou die troep gebruiken? Ik probeerde die 2de gedachte uit m'n hoofd te zetten, maar hoe meer ik het probeerde, hoe meer ik eraan moest denken.
Opeens kwam het in mij op om eens langs Rajan te gaan, hij woont naast mij dus dat was geen probleem.
Snel belde ik de babysitter en ging naar Rajan, toen ik daar aankwam voelde het al meteen goed. Er was zo'n fijne sfeer in z'n huis. 'Zullen we even naar het park gaan Stacey?' het was een hele onverwachte vraag, maar het leek mij een goed idee. Het zomerfestival was in de stad dus we konden ons daar zeker vermaken!
We waren het park beide al snel zat dus gingen we maar weer snel naar huis. Rajan is echt heel romantisch, wauw, het ging ineens zo snel. Het ene moment stonden we nog in het park te kletsen en het andere moment stonden we te zoenen in zijn keuken en ja... even later ben ik met hem naar bed geweest, het was zo spannend. Ik heb geen moment aan Sander gedacht en nee, ik heb ook totaal geen spijt van dat ik het heb gedaan. Eigenlijk is het zelfs Sanders schuld, als hij niet van die troep gebruikte dan was ik ook nooit met Rajan gegaan. Hij is ook zo lief.
Nadat we 'klaar' waren zag ik dat het inmiddels al bijna half drie was. 'Oh, shit man!' ik stapte snel uit bed en trok zo snel mogelijk mijn kleren aan. 'Wat is er liefje?' Rajan schrok enorm. 'De babysitter blijft tot half drie, ik moet nu wel naar huis.''Haha, gelukkig, ik dacht even dat je, je nu pas besefte wat er was gebeurd en er spijt van zou hebben.''Spijt van jou?!' snel gaf ik Rajan een kus en ging naar huis, gelukkig nog op tijd.
Levi had net zijn flesje gehad en lag in bed. Ik ging gelijk maar weer schilderen. Het schilderen ging een stuk soepeler omdat ik mijzelf ook beter vond voelen.
Opeens ging de deur open, ik hoorde het niet eens omdat ik zo bezig was met mijn schilderij. Pas toen de deur dicht ging hoorde ik het. Ik draaide me om, slaakte een gil van schrik en liet mijn kwast vallen. 'Whhhhwaat doe jij hier Sander??!!!' Sander stond met een grijs voor mij en zei 'Ik kom ophalen wat van mij is; Levi.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten